ตอนที่ 22 หาของทะเลตอนน้ำลด

ตอนที่ 22 หาของทะเลตอนน้ำลด

วันที่สี่ริมทะเล เสิ่นซื่อฉิงได้เรียนรู้คำใหม่คำหนึ่ง นั่นคือ “ก่านไห่” หรือการหาของทะเลตอนน้ำลด

คนที่สอนคำนี้ให้เธอคือเถ้าแก่เนียะของโฮมสเตย์

เถ้าแก่เนียะเป็นคุณอาคนท้องถิ่นวัยห้าสิบกว่า ผิวถูกลมทะเลพัดจนกลายเป็นสีทองแดง ยามหัวเราะเสียงดังยิ่งกว่าเสิ่นหนานเฟิงเสียอีก

ตอนเช้าขณะที่เหยียนชิวกับเสิ่นซื่อฉิงกำลังกินมื้อเช้าอยู่ในลานบ้าน เธอถืออ่างใส่หอยสังข์ที่เพิ่งเก็บกลับมาเดินผ่านหน้าประตูพอดี

เสิ่นซื่อฉิงจ้องอ่างหอยสังข์นั้นอยู่นานทีเดียว ก่อนจะถามว่า “คุณป้าคะ อันนี้เอามาจากไหนเหรอคะ”

“ไปหาตอนน้ำลดน่ะสิ! พอน้ำลง บนหาดทรายก็มีแต่ของมีค่าทั้งนั้นเลย!”

เสิ่นซื่อฉิงหันกลับมามองเหยียนชิวแวบหนึ่ง ประกายในดวงตาคู่นั้น เหยียนชิวคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ไม่ต้องรอให้เธอพูด เหยียนชิวก็รู้แล้วว่าหมายความว่าอย่างไร

“ชิวชิว ฉันจะไปหาของทะเลตอนน้ำลด”