กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 4 ยัยฉิงจอมวายร้ายแต่กำเนิด!
ตอนเหยียนชิวอายุได้หกเดือน ในที่สุดเขาก็ฝึกสกิลใหม่ได้สำเร็จ นั่นคือการนั่งคนเดียว
พูดให้เป๊ะกว่านั้นคือนั่งได้สิบวินาที แล้วก็พังครืนลงมาเหมือนหอบล็อกไม้ที่โดนรื้อฐานทิ้ง
แต่เหยียนชิวก็พอใจมากแล้ว ยังไงนั่งได้สิบวินาทีก็เก่งมากแล้วล่ะน่า
ลองนึกภาพดูสิ จากที่ได้แค่นอนแบ็บให้คนอื่นจับพลิกไปมาจนกระทั่งลุกขึ้นมานั่งได้ ความก้าวหน้านี้แทบไม่ต่างจากวิวัฒนาการของมนุษย์ที่เปลี่ยนจากการคลานมาเดินสองขาเลยนะ
แถมเขาใช้เวลาแค่หกเดือนเท่านั้น!
ตอนนี้เขานั่งบนเบาะคลานได้แล้ว สามารถมองดูโลกใบนี้ด้วยมุมมองบุคคลที่หนึ่งได้เสียที ไม่ต้องนอนมองแต่เพดานกับหน้าบิดๆ เบี้ยวๆ ของพวกผู้ใหญ่ที่ชอบยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกต่อไป
“ลูกแม่เก่งจังเลย!”
สวี่เหวินซานตื่นเต้นจนเกือบทำขวดนมในมือหลุด รีบหยิบมือถือออกมากดถ่ายรูปรัวๆ
นั่นเป็นมือถือปี 2006 ความละเอียดแค่ราวๆ สามแสนพิกเซล รูปที่ถ่ายออกมาเลยเบลอจนแทบจะเป็นภาพสีน้ำมันแนวอิมเพรสชันนิสม์ “ฉันต้องส่งให้เจียเจียดูหน่อยแล้ว ซื่อฉิงยังนั่งไม่ได้ใช่ไหมนะ”