บทที่ 307 ขุนพลระดับมหากาพย์ นึกว่าฉันไม่มีจริงๆ เหรอ?

บทที่ 307 ขุนพลระดับมหากาพย์ นึกว่าฉันไม่มีจริงๆ เหรอ?

และนี่ก็คือต้นทุนที่ทำให้เจียทัวมั่นใจว่าตนเองไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน

เฉินฟ่างเริ่มขบคิดหาวิธีรับมือ สายตามองสลับไปมาระหว่างราชาทะลวงภูเขากับราชาวานรยักษ์

เจียทัวสัมผัสได้ถึงสายตาของเฉินฟ่าง ก็อดไม่ได้ที่จะเอียงคอเล็กน้อย

"อย่าเสียเวลาเปล่าเลย นายไม่มีทางชนะฉันหรอก"

"อีกอย่าง วันนี้ที่นี่ ฉันยังเตรียมของขวัญชิ้นหนึ่งไว้ให้นายด้วย หวังว่านายจะชอบนะ"

สิ้นเสียงของเจียทัว เฉินฟ่างก็สัมผัสได้ถึงกระแสลมแรงกล้าที่ซัดจู่โจมเข้ามา

ภายใต้มุมมองที่แชร์ร่วมกันของ [มอดูลตาเหยี่ยว] เฉินฟ่างเห็นเงาร่างสายหนึ่งหอบเอาน้ำวนพายุหมุนสีดำ พุ่งทะยานบีบกระชั้นเข้ามาหาตนด้วยความเร็วสูง

เฉินฟ่างหมุนตัวกลับ ฟาด [เพลิงสวรรค์ลามทุ่ง] ออกไปปะทะเข้ากับพายุหมุนสีดำเต็มแรง