บทที่ 300 ฉันชอบยิงเป้าบิน

บทที่ 300 ฉันชอบยิงเป้าบิน

ใครจะไปนึกว่าเฉินฟ่างกลับไม่ได้ทำแบบนั้น

เขาถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วผายมือเป็นเชิง "ตามสบาย" เพื่อส่งสัญญาณให้โปหน่ายกับถีไชขึ้นวิหคเหินเมฆหนีไปต่อหน้าต่อตาเขาได้เลย

โปหน่ายกับถีไชถึงกับเหวอไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจว่าเฉินฟ่างกำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่กันแน่

ทั้งสองคนจับจ้องเฉินฟ่างด้วยความระแวดระวัง จนกระทั่งประกอบวิหคเหินเมฆเสร็จสมบูรณ์

โปหน่ายกับถีไชสบตากัน วินาทีต่อมา ทั้งคู่ก็สะบัดมือพร้อมเพรียงกันอย่างรู้ใจ ปลดปล่อยสกิลสร้างทรายดูดขึ้นมาจากใต้เท้าของเฉินฟ่างเพื่อห่อหุ้มร่างของเขาเอาไว้

"รีบไปเร็ว!"

โปหน่ายพาถีไชพุ่งพรวดขึ้นไปบนวิหคเหินเมฆทันที