บทที่ 288 พี่ครับ... ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว

บทที่ 288 พี่ครับ... ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว

คำพูดของถีไชหยุดชะงักลงเพียงเท่านี้

เพราะเขาเห็นว่าเฉินฟ่างเพียงแค่ออกแรงกระโดดเบาๆ ร่างกายก็ทะยานขึ้นมาจากผืนทรายดูดเสียแล้ว!

จากนั้น ปีกคู่หนึ่งที่ถักทอขึ้นจากเปลวเพลิงก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของเฉินฟ่าง พาร่างของเขาบินขึ้นสู่กลางอากาศได้อย่างง่ายดาย หลุดพ้นจากข้อจำกัดของภูมิประเทศทรายดูด

"เดี๋ยวสิ... ทำไมนายถึงบินได้?!" ถีไชสูญเสียความสุขุมเยือกเย็นเมื่อครู่นี้ไปในทันที

เมื่อคู่ต่อสู้บินได้ ความได้เปรียบทางคุณลักษณะของสายอาชีพเขาก็คงไม่ถึงกับหมดไป แต่ก็ต้องลดลงไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่งแน่นอน

เฉินฟ่างไม่สนใจคำถามของอีกฝ่าย แม้กระทั่งคำคุยโวโอ้อวดก่อนหน้านี้ที่บอกว่าตนเอง "ไร้เทียมทาน" อยู่ที่นี่ เขาก็ทำเป็นหูทวนลม