บทที่ 242 การสะสาง

บทที่ 242 การสะสาง

ดูเผินๆ เหมือนหลิวยวนกำลังยืนคุยสัพเพเหระกับเฉินฟ่างและจ้าวเสวียนอู่

แต่ความจริงแล้ว เขาแค่อยากจะปล่อยผู้ถือกระบี่ทิ้งไว้ให้ยืนเก้อเท่านั้นเอง

มีหรือที่ผู้ถือกระบี่จะดูความคิดของเจ้าอ้วนคนนี้ไม่ออก เธอไม่อยากลดตัวลงไปต่อล้อต่อเถียงให้เสียกิริยา จึงหันหลังแล้วเดินตรงไปยังทิศทางของอำเภอเจิ้นอันทันที

ไม่รู้ว่าผู้ถือกระบี่ใช้สกิลเสริมพลังอะไร ในทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเดิน ภาพเงาติดตาเป็นสายพลันปรากฏขึ้นด้านหลังเธอ

ฝีเท้าของเธอดูไม่เร่งรีบ แต่เพียงพริบตาเดียวร่างนั้นก็ไร้ร่องรอย เลือนหายไปในความมืดมิด

พอเห็นผู้ถือกระบี่จากไปแล้ว หลิวยวนถึงค่อยเหลือบมองไปยังจุดที่เธอเพิ่งหายตัวไป พลางพึมพำเสียงเบา "คนอะไรกันเนี่ย!"