บทที่ 102 หมอกดำม้วนตลบ ตะวันฉายเจิดจรัส

บทที่ 102 หมอกดำม้วนตลบ ตะวันฉายเจิดจรัส

จ้าวเสวียนอู่หยิบหินส่องสะท้อนออกมาจากช่องเก็บของตัวละคร แล้วโยนเบาๆ ในมือเพื่อกะน้ำหนัก

พวกคนที่ตกรอบไปแต่เนิ่นๆ อย่างหวังซู่ ย่อมไม่หลงเหลือความหวังกับโควตานี้อีกต่อไปแล้ว

เพราะอย่าว่าแต่เฉินฟ่างเลย แม้แต่หยางเทียนเจียง คำสาปอวยพรบนตัวก็ยังมีมากกว่าพวกเขาเสียอีก

พูดอีกอย่างก็คือ โควตาอัศวินมังกรเงิน ท้ายที่สุดแล้วย่อมเกิดขึ้นระหว่างหยางเทียนเจียงกับเฉินฟ่างเท่านั้น

มีเพียงหยางเทียนเจียงเท่านั้นที่ยังแอบหวังลมๆ แล้งๆ อยากจะดูว่าคำสาปอวยพรบนตัวของเฉินฟ่างไม่ได้มากมายอย่างที่ตนคิดไว้

หรือกระทั่งหากความต่างของทั้งสองคนไม่ห่างกันมากนัก เขาอาจจะยังมีโอกาสวิ่งเต้น ให้คนในตระกูลออกหน้าเพื่อแย่งชิงโควตาที่เป็นของเฉินฟ่างมาครอง