บทที่ 82 เดี๋ยวนะ นี่จะต้องไปเจอพ่อแม่แล้วเหรอ?

บทที่ 82 เดี๋ยวนะ นี่จะต้องไปเจอพ่อแม่แล้วเหรอ?

เฉินฟ่างโบกมือ พลางอ้าปากจะพูด ทว่าพออ้าปากก็ส่งเสียง "แหวะ" ออกมาอีกคำ

ลู่อิ่งทนดูแทบไม่ได้ มือหนึ่งช่วยพยุงเฉินฟ่างไว้ อีกมือก็ออกแรงตบหลังเขาแรงๆ

ตอนนี้เฉินฟ่างนึกเสียใจเหลือเกินว่าทำไมถึงยอมตกลงนั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายมายังหลิงเฟิงเฉิง

จริงอยู่ว่าหลิงเฟิงเฉิงอยู่ห่างจากลั่วเฉิงราวหกร้อยลี้ การนั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายช่วยประหยัดเวลาไปได้หลายชั่วโมง

แต่ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกกระชากจากการนั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายครั้งแรก ทำให้เฉินฟ่างรู้สึกราวกับตัวเองเป็นไข่ไก่ที่ถูกโยนลงในเครื่องซักผ้า ขั้นตอนการเคลื่อนย้ายแค่สองสามนาทีสั้นๆ แทบจะเอาชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่ง