บทที่ 73 ไม่สิ ติดกับแล้ว!

บทที่ 73 ไม่สิ ติดกับแล้ว!

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว

อู๋เป่ยเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นเรื่อยๆ

เพราะเขาพบว่าสถานการณ์ดูเหมือนจะเริ่มแปลกไป

เพื่อนร่วมงานของเขากระจายตัวกันออกไปตามหาคนปกติที่หลบหนีไปตามจุดต่างๆ แต่ความถี่ในการกลับมารายงานผลกลับลดน้อยลงเรื่อยๆ

ตอนนี้ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว กลับไม่มีใครกลับมาอีกเลยสักคน

ตอนแรกเขายังนึกว่าเป็นเพราะชาวบ้านพวกนั้นพากันซ่อนตัวไปทั่ว ทำให้ตามหาร่องรอยได้ยาก พวกสาวกคนอื่นๆ ถึงได้ยังไม่กลับมาเสียที

ทว่า เวลานี้คนพวกนั้นออกไปนานเกินไปแล้วหรือเปล่า

อู๋เป่ยเงยหน้ามองมารฟ้าทมิฬที่อยู่บนท้องฟ้าสูง แล้วหันไปมองตัวประกันที่อยู่ด้านข้างซึ่งมีไม่ถึงสี่สิบคน พลางขมวดคิ้วแน่น