บทที่ 53 เดี๋ยวฉันไปหยุดบอสเอง

บทที่ 53 เดี๋ยวฉันไปหยุดบอสเอง

หวังไท่ซานควงกระบองพญาผึ้งจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว ปะทะเข้ากับอีเต้อเหล็กของคนงานเหมืองซากกระดูกระดับบอสสองตัวจนเกิดเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นไม่ขาดสาย

ด้านข้างยังมีอาวุธของคนงานเหมืองซากกระดูกอีกหลายตัวฟาดกระหน่ำลงมาใส่ร่างของหวังไท่ซานอย่างต่อเนื่อง จนเขาทำได้เพียงพึ่งพาค่าสเตตัสเพื่อยืนรับไว้ตรงๆ

คนงานเหมืองซากกระดูกที่ล้อมรอบตัวเขาเริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ สถานการณ์ของหวังไท่ซานจึงยิ่งทวีความย่ำแย่

หากไม่ใช่เพราะเปลวเพลิงของเซิ่งถังมีผลในการฮีลพวกพ้องได้อย่างทรงพลัง และหวังไท่ซานได้เหยียบอยู่บนเปลวเพลิงสีเงินตลอดเวลาขณะต่อสู้ เขาคงไม่มีทางยื้อมาได้จนถึงตอนนี้อย่างแน่นอน