บทที่ 1 พ่อตายแต่เด็ก แม่ป่วยหนัก อาชีพไร้ประโยชน์ ตัวเขาที่แตกสลาย

บทที่ 1 พ่อตายแต่เด็ก แม่ป่วยหนัก อาชีพไร้ประโยชน์ ตัวเขาที่แตกสลาย

"...เฉินฟ่าง เฮ้ย นายไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง? รีบตื่นเร็ว!"

หนวกหูชะมัด

เฉินฟ่างลืมตาโพลงขึ้นมา พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนพื้นห้องเรียนห้องหนึ่ง รอบข้างมีนักเรียนอายุราวสิบแปดสิบเก้าปียืนล้อมอยู่สองสามคน

เมื่อเห็นเฉินฟ่างฟื้นขึ้นมา คนข้างๆ ก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าจากที่ไกลออกไป กลับมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วมาเป็นระยะ

ข้างกายเฉินฟ่าง เด็กสาวร่างผอมกะทัดรัดที่สวมแว่นตาหนาเตอะราวกับก้นขวดออกแรงพยุงเขาขึ้นมาพลางเอ่ยปลอบ "เฉินฟ่าง นายต้องเข้มแข็งไว้นะ"

"ถึงอาชีพนักจักรกลจะไม่เหมาะกับนาย แต่ว่าอย่างน้อย... อย่างน้อยก็ เอ่อ..."

เด็กสาวคิดอยู่นานก็ยังนึกคำปลอบใจไม่ออก จนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ความเงียบของเธอกลับยิ่งทำให้พวกที่รอดูเรื่องตลกในห้องหัวเราะลั่นขึ้นไปอีก