ตอนที่ 35 จบกัน ยัยเด็กนี่กู่ไม่กลับแล้ว

ตอนที่ 35 จบกัน ยัยเด็กนี่กู่ไม่กลับแล้ว

คืนนั้น เซี่ยเสี่ยวเป่ยนอนค้างที่เรือนสี่ประสานหลังใหม่

หม่าเหว่ยกวงยังจำเรื่องคดีฆาตกรรมในบ้านหลังนี้ได้ จึงอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเธอจะกลัว แต่พอเห็นเธอยิ้มแย้มอารมณ์ดีตลอดเวลา เขาก็เลยไม่กล้าเอ่ยปากพูดให้เธอเสียขวัญ

อาจเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไป หรือไม่ก็ยังไม่ชินกับที่นอนใหม่ เซี่ยเสี่ยวเป่ยจึงพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ

กลางดึกจู่ๆ ลมก็พัดกรรโชกแรง ต้นไม้ใหญ่หลังบ้านโยกไหวบิดเกลียวพันกันไปมา เงาไม้ทาบทับลงบนหน้าต่างดูน่าสะพรึงกลัว แม้เซี่ยเสี่ยวเป่ยจะซื้อผ้าม่านมาติดแล้ว แต่ยุคนี้ยังไม่มีผ้าม่านกันแสง มีแค่ผ้าฝ้ายสำหรับทำปลอกผ้านวม เงาวูบวาบที่ลอดผ่านเข้ามาจึงยิ่งเพิ่มบรรยากาศชวนขนหัวลุกเข้าไปอีก

ไหนๆ ก็นอนไม่หลับ เธอจึงลุกขึ้นเดินสำรวจรอบๆ บ้านเสียเลย ตอนกลางวันมัวแต่วุ่นวายเรื่องต้อนรับแขก ยังไม่ได้เดินดูบ้านหลังนี้อย่างละเอียด