ตอนที่ 236 คู่หูร่วมชะตากรรม

ตอนที่ 236 คู่หูร่วมชะตากรรม

ซูเหยียนมัวแต่หัวเราะเยาะลู่ถิงที่ต้องไปเข้าเรียนอบรมทุกวัน ที่ไหนได้ ไม่กี่วันต่อมา หัวหน้าหน่วยงานก็ไม่ให้พวกเธอเข้าทำงานเหมือนกัน เหลือแพทย์ประจำการไว้เพียงส่วนน้อย ส่วนคนอื่นๆ ถ้าไม่ออกไปก่อเรื่องก็ต้องไปเข้าชั้นเรียนอบรมความคิด

ซูเหยียนรู้สึกว่าการเข้าเรียนเหนื่อยยิ่งกว่าทำงานเสียอีก เพราะต้องคอยตะโกนคำขวัญตามคนอื่น ถ้าไม่ตะโกนก็โดนตำหนิ แต่พอตะโกนมากๆ ก็เจ็บคอไปหมด

ที่น่าหงุดหงิดเป็นพิเศษคือ แพทย์ฝึกหัดอย่างเธอดันถูกผลักขึ้นไปบนเวที เพื่อให้ป่าวประกาศความภาคภูมิใจที่บรรพบุรุษแปดชั่วคนเป็นชาวนายากจน

ภาคภูมิใจกับผีสิ ชาวนายากจนมีอะไรให้น่าภูมิใจกัน ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเธอตั้งใจเรียนจนถีบตัวเองออกมาจากชนบทได้ เธอจะมีโอกาสดีๆ ได้เรียนหนังสือขนาดนี้เหรอ