เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 477 มารหยวนอิง สำนักปฐมมาร
ภายในเรือนไผ่
ซุนซีเหอกับซุนโม่เยว่นั่งเคียงกันอยู่หน้าคันฉ่อง โดยมีสาวใช้สองคนยืนรอรับใช้อย่างสงบอยู่ข้างกาย
ยังมีอีกคนกำลังเล่าเรื่องสนุกสนานที่เกิดขึ้นหน้าหอรับรองแขกให้ฟัง
เมื่อตระกูลใหญ่ส่งบุตรีออกเรือน ย่อมต้องจัดคนที่พึ่งพาได้ติดตามไปด้วยจำนวนหนึ่ง ซึ่งโดยทั่วไปเรียกว่าคนสนิท ทั้งสาวใช้และองครักษ์ล้วนรวมอยู่ในนั้น
ผิวพรรณของซุนซีเหอขาวเนียนประหนึ่งหยกมันแพะ คิ้วเรียวงามดั่งหมึกแต้มบนขุนเขาไกล ดวงตาใสราวสายน้ำในฤดูสารท ท่วงท่าสุขุมสง่าผ่าเผย ประหนึ่งดอกเหมยเย็นเยียบกลางหิมะ สูงส่งและหลุดพ้นจากโลกีย์
ส่วนซุนโม่เยว่กลับมีรูปร่างเล็กกะทัดรัดและงามชดช้อย ใบหน้าดุจบัวแรกแย้ม สองแก้มระเรื่อเป็นสีชาด ทุกครั้งที่ยิ้มจะปรากฏลักยิ้มตื้น ๆ ที่มุมปาก
ระหว่างคิ้วกับดวงตาของนางแฝงความมีชีวิตชีวามากกว่าเล็กน้อย
ทั้งสองต่างเป็นโฉมสะคราญชั้นเลิศ หากนิสัยต่างกัน จึงมีบุคลิกแตกต่างกันอย่างชัดเจน
ตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมาหลายร้อยปี ย่อมคัดสรรคู่ครองสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน ผสานกับอิทธิพลของพลังปราณแห่งการฝึกตน ทำให้ทายาทสายตรงแต่ละคนต่างมีรูปลักษณ์โดดเด่น