เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 410 ประจันหน้าคู่ปรับเก่า
สวีหมิงเวยไล่ตามมาใกล้แล้วหยุดแสงหลบหนี ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ขณะนั้นเอง
ข้างซากเสือดาวอสนีลายม่วง เงาร่างสีเขียวครามสายหนึ่งร่อนลงมาเบาดุจขนนก
ผู้มาใหม่ดูอายุราวยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปดปี ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาดุจดาราเย็นเยียบ
ร่างเขาตั้งตรงดุจต้นสน สวมชุดคลุมสีเขียวครามเรียบง่าย สะพายฝักกระบี่ไว้ด้านหลัง ในมือกำกระบี่บินยาวราวสามฉื่อเล่มหนึ่ง ตัวกระบี่เปล่งประกายสีม่วงทั่วทั้งเล่ม
คมกระบี่ใสกระจ่างดุจสระน้ำในฤดูสารท มีประกายสายฟ้าจาง ๆ ไหลวนอยู่บนผิวกระบี่
ผู้ฝึกกระบี่ชุดครามสะบัดข้อมือ แล้วเงยตาขึ้นมองสวีหมิงเวย มุมปากยกยิ้มบางที่เจือความไม่ยอมอยู่ใต้ใครและการหยั่งเชิง ก่อนประสานหมัดกล่าว
“สหายเต๋า ขออภัยด้วย เสือดาวอสนีลายม่วงตัวนี้ถูกข้าสังหาร ดังนั้นซากของมันย่อมเป็นของข้า”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบ ขณะกวาดตามองสวีหมิงเวยตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า