เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 321 วายุโหมกระหน่ำ!
เมืองอวิ๋นซี เมืองชั้นนอก เขตตะวันออก คฤหาสน์ตระกูลเฉิน
คฤหาสน์ที่ปกติมีความคึกคักอยู่บ้าง บัดนี้กลับถูกหมอกหม่นที่มองไม่เห็นปกคลุม อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ข้ารับใช้ที่เดินตามระเบียงต่างรีบเร่งฝีเท้า ก้มหน้าก้มตาไม่พูดจา
เสียงตะโกนฝึกยุทธ์ของเหล่าศิษย์ที่ลานฝึกก็ดูอ่อนแรง ทุกกระบวนท่าและท่วงท่าเหมือนแบกภาระหนักอึ้งไว้
ทุกมุมมีเสียงศิษย์กระซิบกันแผ่วเบา ความกังวลสลักอยู่บนหว่างคิ้วทุกคน
“ได้ยินหรือยัง? ท่านบรรพชน... เกรงว่ารากฐานจะเสียหาย แม้แต่เจินจวินชิงมู่แห่งสำนักชิงชางก็จนปัญญา... เฮ้อ!”
ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งถอนหายใจกับเพื่อนตรงมุมระเบียง ศิษย์ในตระกูลหลายคนไม่มีใจฝึกตนเพราะเรื่องนี้
“มากกว่านั้นอีก! ข้าได้ยินว่าตันเถียนท่านเสียหาย วิญญาณเทพบาดเจ็บหนัก หมดสติไป... ต่อให้มีโอกาสหนึ่งในพันที่จะฟื้น ก็หมดหวังในมรรคาแล้ว ระดับฝึกตนอาจถดถอยด้วยซ้ำ”
อีกคนเสริมด้วยเสียงสั่น “ตระกูลเฉินเราอุตส่าห์มีผู้ก่อแก่นทองคำขึ้นมาอีกคน... หากท่านบรรพชนเป็นอะไรไป อนาคตตระกูลเฉินเราจะยังมีที่ยืนในเมืองอวิ๋นซีหรือ?”