เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 160 จันทราเหมันต์เรืองเงา
สระเหมันต์คราม
กระท่อมไม้ไผ่ของสวีชวน
“ท่านปู่ ท่านเรียกหาข้าหรือเจ้าคะ?”
สวีเต๋อหลิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะสวดมนต์ตรงข้ามสวีชวน
“หลอมปราณขั้นเจ็ดตอนต้น” สวีชวนยิ้มบางพลางเอ่ยชม “ดีมากจริง ๆ เจ้าไม่ทำให้ปู่ผิดหวังเลย”
“ขอบพระคุณท่านปู่เจ้าค่ะ”
บัดนี้สวีเต๋อหลิงมีอายุสิบหกปีแล้ว รูปร่างของนางค่อย ๆ เติบโตงดงามสมวัย
คิ้วและดวงตาประหนึ่งคมมีดที่ผ่านการเจียระไนด้วยน้ำค้างแข็ง นัยน์ตาดำขลับลึกล้ำราวหยดหมึก หางตาเฉียงขึ้นเล็กน้อยแฝงความคมกริบ จมูกโด่งตรงได้รูป ริมฝีปากบางสีซีด แม้มิได้แต่งแต้มเครื่องประทินโฉม ก็ยังเปี่ยมด้วยสง่าราศีตามธรรมชาติ
นางสวมอาภรณ์ผ้าโปร่งสีแดงชาดแขนแคบ ปักลวดลายเถาวัลย์พันเกี่ยวด้วยด้ายทอง เส้นผมดำสนิทรวบเป็นหางม้าสูง ผูกไว้ด้วยผ้าไหมอู๋สีแดงครั่ง