เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 เหตุใดต้องยุบหอสัตว์วิญญาณของข้าด้วย?!
ขณะที่หยางเจากับหยางซื่อเต้าเดินไปตามถนน ผู้คนที่สัญจรไปมากลับมีน้อยกว่าปกติมาก
เป็นดังที่ทหารเฝ้าเมืองกล่าวไว้จริง ๆ ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็เห็นผ้าขาวสำหรับงานศพแขวนอยู่ทั่วทุกแห่ง
ชั่วพริบตา
ทั้งสองก็มาถึงจวนบรรพชนตระกูลหยาง
ยามนี้ความหนาวเย็นของต้นวสันต์ยังไม่ทันจางหาย
ประตูใหญ่ทาชาดของจวนบรรพชนตระกูลหยางสูญเสียความสดใสไปสิ้น ผ้าไหมสีขาวห้อยอยู่บนวงกบทั้งสามช่อง
กระดิ่งทองแดงที่ผูกด้วยเงื่อนเชือกป่านแขวนอยู่ใต้ชายคา เมื่อสายลมพัดผ่านก็ส่งเสียงคล้ายเสียงสะอื้น ประสานเข้ากับลมหนาวเสียดกระดูกจากความหนาวผิดฤดูกาลช่วงปลายเดือนสอง กวาดเอาใบหญ้าอ้ายเฉ่าที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งซึ่งเพิ่งโปรยไว้หน้าขั้นบันไดให้ปลิวว่อน
“คุณชายซื่อเต้า ใต้เท้าหยางเจา” องครักษ์หน้าประตูใหญ่ต่างสวมรองเท้าป่าน เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามาก็ก้มคำนับทักทาย
ทั้งสองก้าวเข้าไปในจวนตระกูลหยาง