เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 คลายปมค้างใจ ข้าขอหนุนเฟิงเอ๋อร์
“ท่านพี่ ท่านก็ช่างล้อเล่น ต่อให้ข้าจะชอบวางอำนาจเพียงใด ก็ไม่ถึงกับทำเรื่องเช่นนั้นหรอก”
เหวินจิงหันกลับมามองหยางซื่อฉางด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “แต่ท่านพ่อพูดถูก ตระกูลสวีพัฒนาขึ้นมากในช่วงหลายปีมานี้จริง ๆ อย่างน้อยก็คงไม่ด้อยกว่าตระกูลผู้ดีระดับเจ็ดบางแห่งในเมืองเอกเขต”
“อาจเป็นเพียงรากฐานด้านวิถียุทธ์ที่ยังสู้ตระกูลระดับหกไม่ได้อยู่บ้าง”
“เจ้ารู้ก็ดีแล้ว ก่อเรื่องให้น้อยหน่อย จำไว้ว่าเราเป็นฝ่ายหนีภัยมาพึ่งพาพวกเขาครั้งนี้”
“วางใจเถิดเจ้าค่ะท่านพี่ น้องหรงฮวาเพิ่งบอกเองว่ากฎระเบียบตระกูลสวีเข้มงวดมาก ผู้ใดเดินเพ่นพ่านตามใจอาจถูกจับกุมทันที ด้วยฝีมือยุทธ์ชั้นสามของข้า จะกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามได้อย่างไร?”
“เมื่อสิบปีก่อน น้องเขยของข้าก็อยู่ขอบเขตก่อนฟ้าระยะปลายแล้ว ป่านนี้คงก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์แล้วกระมัง?” หยางซื่อฉางพึมพำเสียงเบา
“เช่นนั้นพรสวรรค์ของเขาก็เหนือกว่าหยางซื่อเต้าอยู่บ้างจริง ๆ ข้าได้ยินว่าช่วงนี้หยางซื่อเต้าติดอยู่ที่คอขวดก่อนเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์มานาน ยังทะลวงผ่านไม่ได้เสียที” เหวินจิงกล่าวอย่างประหลาดใจ
“ไม่ใช่เหนือกว่าเพียงนิดเดียวหรอก” หยางซื่อฉางกล่าว “หากต่อสู้กันในขอบเขตเดียวกัน ต่อให้น้องเขยข้าใช้มือเพียงข้างเดียวก็เอาชนะเขาได้ น้องเขยข้าเป็นอัจฉริยะยุทธ์ที่สามารถสู้ข้ามระดับ เอาชนะนักยุทธ์ขอบเขตก่อนฟ้าขั้นสมบูรณ์ได้ตั้งแต่ยังอยู่ก่อนฟ้าระยะปลาย”