เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 129 ผู้มาเยือนจากเมืองเอก
เมื่อได้ฟังคำกล่าวนั้น ดวงตาของหยางเหวินเฟิงก็ฉายประกายคมกล้า
ผู้อาวุโสหลายคนต่างจมอยู่ในห้วงความคิด บางส่วนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะรู้สึกว่าคำพูดนี้มีเหตุผล
ตระกูลหยางของพวกเขาก็นับเป็นตระกูลใหญ่แห่งเมืองเอกเขต ย่อมมีรากฐานเป็นของตนเอง
แม้ยอดฝีมือวิถียุทธ์จะไม่มีความสามารถเหาะเหินเดินอากาศ ดำดิน หรือควบคุมพลังฟ้าดินเหมือนผู้บำเพ็ญเซียน แต่อานุภาพของปราณแท้ก่อนฟ้าเมื่อผสานกับวิชายุทธ์ก็มิได้อ่อนแอเลย
“หยางเจา เจ้าคิดว่าตระกูลหยางของเราควรทำเช่นใดในเวลานี้ จึงจะเหมาะสมที่สุด?” หยางเหวินเฟิงเอ่ยถาม
“กำชับคนในตระกูลให้เข้มงวด ปิดประตูจวนตระกูลเสีย หากใครออกไปแล้วถูกสังหารข้างนอก ก็ให้ถือว่าความเป็นความตายขึ้นอยู่กับวาสนา แต่หากตระกูลซูหรือตระกูลโจวบีบคั้นเกินไป ถึงขั้นบุกมารังแกพวกเราถึงที่ ก็ให้ร่วมมือกับตระกูลยุทธ์อื่น ๆ เพื่อต่อต้าน”
“พวกเขาคงเข้าใจหลักการที่ว่า กระต่ายตายสุนัขจิ้งจอกเศร้าโศก ริมฝีปากสิ้น ฟันย่อมหนาวเย็น”
“วันนี้พวกเขาสามารถบุกเข้าตระกูลหยางของเราเพื่อฆ่าคนสร้างบารมีได้ วันหน้าเหล่าตระกูลเหล่านั้นก็ย่อมต้องเผชิญหายนะตามรอยตระกูลหยางเราเช่นเดียวกัน”
“ทุกคนได้ยินแล้วใช่หรือไม่? จัดการตามที่หยางเจากล่าว ศึกครั้งนี้ตระกูลหยางเราจะไม่เข้าร่วม เว้นแต่จะไม่มีทางเลือกจริง ๆ”