เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ช่างโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว
เมื่อได้ยินดังนั้น สวีหมิงเซียนก็หันกลับมา กล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “สหายเต๋าทั้งหลายกำลังทำให้นักพรตผู้นี้ลำบากใจจริง ๆ แม้ข้าจะยังมองไม่ออกว่าค่ายกลนี้มีที่มาอย่างไร แต่ก็น่าจะเป็นค่ายกลระดับสอง ซึ่งรับมือได้ยากไม่น้อย”
จางเหยียนจือกัดฟันแล้วกล่าว “หากในถุงเก็บสมบัติมีสิ่งของมากกว่าสี่ชิ้น สหายเต๋าอวิ๋นหมิงสามารถเลือกก่อนสองชิ้น นี่คือข้อยอมรับสูงสุดแล้ว นักพรตชงซวีเป็นผู้ค้นพบถ้ำพำนัก เขาจึงจะได้เลือกเป็นคนที่สอง จากนั้นเป็นข้า และสุดท้ายจึงถึงคราวสหายเต๋าจินหู”
สวีหมิงเซียนคำนวณในใจว่าคงพอสมควรแล้ว
อย่างไรเสีย ทุกคนต่างสาบานไว้แล้วว่าจะไม่บอกเรื่องนี้แก่ผู้อื่น และไม่พาคนอื่นเข้ามาร่วมด้วย
หากกดดันมากเกินไป ก็มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายหันมาต่อต้าน
“ในเมื่อสหายเต๋าทั้งหลายเชื่อมั่นในความสามารถด้านค่ายกลของนักพรตผู้นี้ถึงเพียงนั้น ข้าก็จะพยายามสุดกำลัง หากไม่สำเร็จ ขอทุกท่านอย่าได้ถือโทษ”
จางเหยียนจือและคนอื่น ๆ พยักหน้าพร้อมประสานหมัด “นั่นย่อมเป็นธรรมดา”
“หากแม้แต่สหายเต๋าก็ยังทำไม่สำเร็จ ก็คงเป็นชะตาของพวกเราแล้ว”
สวีหมิงเซียนพยักหน้า ก่อนเริ่มศึกษาค่ายกลบนแท่นกลมหยกขาวทันที