เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 กลับสู่หมู่บ้านตงซี ผู้คนนับพันต้อนรับ
“วางใจเถิด ข้าจะอยู่ที่หอโอสถต่ออีกสองสามวัน ระหว่างนี้ข้าจะพยายามหลอมโอสถจิตเทวะชั้นสูงเพิ่มอีกหลายเม็ด เพื่อไม่ให้ผู้ดูแลเฉินต้องลำบากใจ”
ผู้ดูแลเฉินประสานมือด้วยรอยยิ้มขื่น ๆ “เช่นนั้นก็ต้องฝากไว้ในมือของปรมาจารย์ซานซูแล้วขอรับ”
ในหอโอสถ คนเดียวที่สวีชวนสามารถนับได้ว่าเป็นสหายก็คือเซียนอวิ๋นติง ก่อนออกเดินทางเขาย่อมต้องไปกล่าวอำลาอีกฝ่าย
ถึงอย่างไร ก็ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้กลับมาอีก
“สหายเต๋าซานซู เจ้าจะออกเดินทางท่องเที่ยวหรือ? เหตุใดจึงเลือกช่วงเวลานี้?” เซียนอวิ๋นติงถามอย่างสงสัย
อ่านนิยายไต้หวันได้ที่เครือข่ายนิยายไต้หวัน เว็บไซต์ twkan.com สะดวกสบายยิ่งนัก
“เมื่อใจอยากไปก็ไป มีเพียงทำเช่นนี้จึงจะรักษาจิตใจให้ปลอดโปร่ง ไม่ถูกสิ่งใดผูกมัด” สวีชวนตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
เซียนอวิ๋นติงลูบเคราพลางพยักหน้า “กล่าวได้ดี ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็อยากออกเดินทางไปต่างแดนด้วยเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่หอโอสถตอนนี้ขาดคนจริง ๆ
“เจ้าตัดสินใจจะไปแล้ว หากข้าออกเดินทางตามไปอีกคน ทั้งสวีเจินก็ยังไม่อาจหลอมโอสถจิตเทวะชั้นสูงได้อย่างแท้จริง เกรงว่าขุมอำนาจอื่น ๆ คงหาเรื่องสร้างความลำบากให้หอโอสถ