เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 พบพานสหายเก่า
เวลานี้ภายในห้องโถงไม่มีผู้อื่นอยู่แล้ว
หยางซื่อชางดึงภรรยาเข้ามาในอ้อมแขน แล้วปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ท่านลุงสวีเป็นสหายสนิทของท่านพ่อ ท่านพ่อชื่นชมและนับถือเขามาก ข้าเองก็เช่นกัน”
“เรื่องนี้ท่านเคยบอกข้าแล้ว คนผู้หนึ่งสามารถพัฒนาตระกูลปุถุชนธรรมดาให้กลายเป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองอำเภอเล็ก ๆ ได้ภายในเวลาเพียงสิบกว่าปี ย่อมเป็นผู้มีความสามารถและสติปัญญาหาได้ยากจริง ๆ”
“แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นคนธรรมดา ไม่เหมือนลูกหลานตระกูลใหญ่เช่นพวกเราที่เริ่มฝึกวิทยายุทธ์ตั้งแต่เด็ก”
“คนธรรมดาทั่วไปเมื่ออายุสี่สิบถึงห้าสิบปีก็ย่อมเริ่มแสดงอาการชราแล้ว ทั้งคนส่วนใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ถึงหกสิบปีด้วยซ้ำ ข้าพูดอะไรผิดไปหรือเจ้าคะ?”
หยางซื่อชางหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี
“ในเมื่อเจ้ายังไม่เคยพบเขา เหตุใดจึงด่วนคาดเดาไปเองตามใจชอบเล่า?”