ตอนที่ 139 บทส่งท้ายพิเศษสุดเอ็กซ์คลูซีฟ

ตอนที่ 139 บทส่งท้ายพิเศษสุดเอ็กซ์คลูซีฟ

[บทส่งท้ายพิเศษ 1]

ฤดูหนาว หิมะตกหนักจนแผ่นดินกลายเป็นสีขาวโพลน ทั่วทั้งแดนรกร้างถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีเงินยวง

อากาศหนาวเหน็บแบบนี้ เซิ่งหลานออกไปไหนไม่ได้เลย ทำได้เพียงนอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง ผิงไฟอุ่นๆ จิบชาร้อน มองผ่านกระจกออกไปชมทิวทัศน์อันเวิ้งว้างว่างเปล่าที่แตกต่างจากในเมืองอย่างสิ้นเชิง

ตอนนี้ยานเหาะจอดนิ่งอยู่บนที่ราบแห่งหนึ่ง มองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตาก็เห็นแต่สีขาวโพลน แซมด้วยสีสันเล็กๆ น้อยๆ ของผู้คนที่กำลังเดินวุ่นวายทำงานกันไปมา

ในกลุ่มคนเหล่านั้น มีเงาร่างของคนคนหนึ่งที่โดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

เจียงเหยี่ยตรงกันข้ามกับเธออย่างสิ้นเชิง อากาศหนาวแบบนี้ทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด ยิ่งพอออกมาอยู่นอกเมือง เขาก็ไม่ต่างอะไรกับหมาป่าหนุ่มที่ถูกปล่อยเข้าป่า วิ่งเล่นหายหน้าหายตาไปทั้งวัน แต่พอกลางคืนก็ต้องกลับมาเสมอ แถมยังต้องเบียดเข้ามานอนผ้าห่มผืนเดียวกัน นอนแผ่หลาพาดแข้งพาดขาทับตัวเธอไม่ยอมห่าง

ส่วนอาหารสามมื้อเขาก็ยังคงรับหน้าที่ทำเหมือนเดิม ไม่ว่าจะลมแรง ฟ้าผ่า หรือหิมะตกหนักแค่ไหนก็ไม่เคยขาด