ตอนที่ 77 นอนไม่หลับ

ตอนที่ 77 นอนไม่หลับ

ปกติเวลาอยากให้เขาร้องไห้ ต่อให้อารมณ์ดิ่งแค่ไหน บาดเจ็บ เสียใจ บทโศกตามต้นฉบับนิยายมาครบทุกฉาก เขาก็ไม่ยอมร้องไห้สักแอะ พอเธอถอดใจ เลิกใส่ใจเรื่องนี้ไปแล้ว เขากลับมานั่งน้ำตาร่วงเป็นเม็ดๆ เสียอย่างนั้น

เซิ่งหลานรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย

คงเป็นเพราะร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานานจริงๆ จนเคยชินกับการมีอีกฝ่ายอยู่ข้างกายไม่ว่าจะเวลาไหน พอจู่ๆ ไม่มีอยู่ตรงนี้แล้ว ก็เลยใจหาย

คงคล้ายกับตอนที่เธอออกไปทำภารกิจคนเดียวครั้งแรก ต้องแยกจากอัลฟ่าหญิงที่คอยนำทางเธอมาตลอด เธอก็มีสภาพน่าสมเพชแบบนี้แหละ แค่ดูดีกว่าเขานิดหน่อย

หรือบางทีเขาอาจจะกำลังรู้สึกผิดที่ปกป้องเจียงซูได้ไม่ดีพอจริงๆ ก็ได้

เซิ่งหลานที่เอนตัวพิงหัวเตียงขยับตัวเข้าไปดูใกล้ๆ น้ำตาของเขาเม็ดใหญ่ราวกับไข่มุก และเหมือนหยดน้ำเม็ดโต พอร่วงลงมาหนึ่งหยดก็ซึมเปียกหมอนเป็นวงกลมทันที หยดแล้วหยดเล่าจนเปียกชุ่ม

ตอนแรกที่เขานอนคว่ำ คางยังเกยอยู่ที่ขอบหมอน พอเริ่มร้องไห้ศีรษะก็ค่อยๆ ไถลต่ำลง ทำให้บนปลอกหมอนมีรอยเปียกเป็นวงกลมเรียงกันสองแถวชัดเจน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าร้องไห้หนักมาก

พอเซิ่งหลานมองนานเข้า เขาก็หันหน้าหนีอย่างขัดเขิน ไม่ยอมให้มอง