ตอนที่ 50 รอให้เขามาหา

ตอนที่ 50 รอให้เขามาหา

เซิ่งหลานปัดความคิดนั้นทิ้งทันที

หมอนี่เป็นพวกนอกคอกมาแต่ไหนแต่ไร สไตล์การต่อสู้ไม่เหมือนชาวบ้าน ชอบเข้าปะทะระยะประชิด ต่อให้กลายเป็นผู้มีพลังพิเศษแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนนิสัย เลือกเองไม่มีใครบังคับ การต่อสู้ประชิดตัวต่อให้เป็นระดับปรมาจารย์ก็เลี่ยงอาการบาดเจ็บได้ยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขา

เจ็บตัวเล็กเจ็บตัวน้อยเป็นเรื่องปกติ ความอดทนต่อความเจ็บปวดของเขาสูงลิ่ว ไม่มีทางมานั่งร้องไห้เพราะผลข้างเคียงของพลังพิเศษแน่

ในต้นฉบับช่วงเวลานี้เขาก็บาดเจ็บไม่น้อย แถมยังต้องทนทรมานจากพลังตีกันอยู่หลายวันยังกัดฟันไม่ยอมเสียน้ำตาสักหยด ตอนนั้นยังไม่มีพลังสายไม้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขามีพลังรักษาแล้ว ทำไมถึงมานั่งขี้แยเอาป่านนี้ล่ะ

เซิ่งหลานคิดไม่ตกจริงๆ เธอยืนนิ่งอยู่หน้าตู้เย็น ไม่ได้ขยับตัวทำอะไรต่อ

อาจเป็นเพราะยืนอยู่นานเกินไป สุดท้ายเขาก็รู้ตัวจนได้ เธอยังไม่ทันเอ่ยปากพูดสักคำ อีกฝ่ายกลับทำท่าเหมือนคนมีชนักติดหลัง รีบปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ ราวกับพยายามทำลายหลักฐาน

คงรู้สึกว่าแค่นั้นยังไม่พอ เขาจึงแกล้งทำเสียงเข้มแก้เก้อ "เรื่องปกติหรอกน่า เธอเองก็ต้องเคยร้องไห้เหมือนกันแหละ"