กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ลิตเติ้ลNovel
ตอนที่ 20 อดีตของสองพี่น้อง
เจียงเหยี่ยยกกับข้าวที่เหลือมาวางให้บนโต๊ะ และคนคนนั้นก็เอ่ยคำว่า "ขอบคุณ" ออกมาอีกครั้ง
จู่ๆ คำว่า "ขอบคุณ" ก็ดูไร้ราคาขึ้นมาทันที ได้รับติดๆ กันถึงสองคำในช่วงเวลาสั้นๆ เจียงเหยี่ยหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะเดินเข้าครัวไปล้างหม้อ พอเก็บกวาดครัวเสร็จเรียบร้อยจึงหันมาบอกเธอ
"กินเสร็จแล้ววางจานชามทิ้งไว้บนโต๊ะได้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาเก็บเอง" เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนเสริม "รวมอยู่ในค่าบริการอาหารของเธอแล้ว เพราะฉะนั้นไม่ต้องเกรงใจ"
เธอจ่ายเงินมาเยอะ แถมยังรวมค่ากินอยู่ของเขากับน้องชายไว้ด้วย การล้างจานให้เธอจึงเป็นเรื่องที่สมควรทำแล้ว
เจียงเหยี่ยพูดจบก็หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องเล็กโดยไม่รอฟังคำตอบ ทว่าจังหวะที่มือจับลูกบิดประตู สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นภาพเมื่อครู่เข้า ผมสั้นๆ ของเธอดูเหมือนจะแค่เช็ดลวกๆ ยังมีหยดน้ำติ๋งๆ อยู่เลย ส่วนผ้าขนหนูที่พาดคออยู่ก็ถูกกางออกกว้าง คล้ายจงใจเอามารองรับน้ำที่หยดลงมา
หัวไวไม่เบา รู้จักหาวิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วย ไม่รู้เธอซักผ้าขนหนูผืนนั้นยังไง ถึงได้กลับมาขาวสะอาดเหมือนเดิมได้ขนาดนี้
แต่ถึงเธอจะใส่ใจรายละเอียดการใช้ชีวิตแค่ไหน สุดท้ายก็ยังหลงลืมเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่ง นั่นคือลืมซื้อไดร์เป่าผม
เจียงเหยี่ยยืนชะงักอยู่หน้าประตูครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจปิดประตูห้องลงอย่างแผ่วเบา แล้วค่อยๆ ย่องลงบันไดไปข้างล่าง