ตอนที่ 17 เป็นเธออีกแล้วเหรอ

ตอนที่ 17 เป็นเธออีกแล้วเหรอ

เจียงเหยี่ยรู้สึกว่า... ต้องเป็นเธอแน่ๆ มีแค่เธอเท่านั้นที่ยิงปืนแม่นขนาดนี้ สามารถยิงเข้าเป้าจากระยะไกลขนาดนั้นได้โดยไม่พลาดแม้แต่นิดเดียว

อีกทั้งผมสั้นๆ ที่มัดรวบไว้จนมีปอยผมหลุดรุ่ยเต็มไปหมด อาการขี้ร้อนจนแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในปากคาบไอศกรีมแท่ง ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นบังแสงแดดเจิดจ้า เอกลักษณ์ชัดเจนขนาดนี้ ต้องเป็นเธอไม่ผิดแน่

เจียงเหยี่ยก้าวเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ อยากจะตามไปดูให้แน่ใจอีกสักหน่อย ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของเจ้าของร้านดังไล่หลังมา

เขาชะงักฝีเท้า หันกลับไปมองเจ้าของร้านและพรรคพวกที่นอนจมอยู่ใต้ป้ายขนาดยักษ์ เจ้าของร้านขี้เหนียวขนาดนี้ ย่อมไม่ยอมควักเงินซื้อวัสดุอย่างดีมาทำหน้าร้านแน่ แค่อยากให้ร้านดูโดดเด่นเรียกลูกค้า เลยสั่งทำป้ายให้ใหญ่เข้าไว้ แต่น้ำหนักไม่ได้มากนัก มีแค่โครงเหล็กแนวตั้งแนวนอนไม่กี่เส้น กับแผ่นไม้เรียงกันอยู่ด้านหน้า ประกอบกับมีคนช่วยกันรับน้ำหนักอยู่ข้างใต้หลายคน จึงไม่มีใครถึงขั้นเสียชีวิต ทว่าหากจะให้พวกเขาคลานออกมาเองหรือช่วยกันแบกป้ายขึ้นมานั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ทำได้แค่รอคนมาช่วยเท่านั้น

ในย่านสลัม ทรัพยากรสาธารณะแทบทั้งหมดล้วนถูกจองคิวเต็มเหยียด เพราะที่นี่มีคนบาดเจ็บล้มตายเกิดขึ้นทุกวัน เรื่องแค่นี้ไม่มีทางเรียกหน่วยกู้ภัยมาได้หรอก ต้องรอคิวอีกนาน ส่วนคนของร้านเองก็โดนทับอยู่ข้างใต้กันเกือบหมด เหลือพนักงานเสิร์ฟไม่กี่คนที่เพิ่งวิ่งออกมาจากในร้าน