ตอนที่ 12 เปลี่ยนไปมากจริงๆ

ตอนที่ 12 เปลี่ยนไปมากจริงๆ

ตัวเจียงเหยี่ยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องทำแบบนี้ อาจเป็นเพราะเมื่อเช้าคิดตั้งนานกว่าจะหาเรื่องคุยได้ พอเตรียมจะพูดด้วยสักสองประโยค เธอก็ดันเดินหนีไปซะก่อน เลยรู้สึกค้างคาใจอยู่บ้าง

หรืออาจเป็นเพราะอยากขอบคุณที่เธอยอมให้ยืมของอันตรายอย่างปืนกับกระสุนมาฝึกซ้อมมือ

กระสุนเป็นของใช้แล้วหมดไป ยิงแล้วก็หายเลย

เขาติดหนี้บุญคุณอีกฝ่ายก้อนใหญ่

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่แค่เธอยื่นเงินให้ฉันสิบเหรียญ แล้วฉันคืนเงินให้เธอสิบเหรียญก็จบกันไป

มันยังมีอะไรมากกว่านั้น

เอาเป็นว่าเขารู้แค่ว่าความสัมพันธ์หลายๆ อย่างก็เริ่มต้นจากการพูดคุยเรื่องสัพเพเหระแค่ประโยคสองประโยคแบบนี้แหละ

อย่างที่เขาเห็นบ่อยๆ บางคนแค่ยื่นบุหรี่ให้ จุดไฟแช็กให้ แป๊บเดียวก็คุยกันถูกคอจนกลายเป็นเพื่อนกันได้

เขาไม่ได้หวังจะสนิทถึงขั้นเป็นเพื่อน แค่ไม่ต้องทำตัวเหมือนคนแปลกหน้าก็พอ ยังไงก็อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน เงยหน้าไม่เจอก้มหน้าก็ต้องเจออยู่ดี