กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 15 ติดรถซ่งฉีอันกลับบ้าน
“พี่คะ?”
“อาซวี่?”
ทั้งสองเอ่ยปากพร้อมกัน ต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน แต่เมื่อเทียบกับโจวซวี่แล้ว โจวกลับมีความตื่นเต้นเล็กน้อยที่ยากจะสังเกตเห็น
โจวซวี่พยายามเบียดตัวมาข้างกายโจวซุ่ยอย่างยากลำบาก “พี่ ไม่นึกเลยว่าเป็นพี่จริงๆ”
เขารู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นหูมาก ตอนที่มองเข้าไปข้างในก็เห็นแค่ร่างเลือนราง แต่ไม่กล้ามั่นใจ จึงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยเบียดเข้ามา
โจวซุ่ยยุ่งอยู่กับการขายของ จึงไม่มีเวลาคุยกับเขา “รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันขายตรงนี้หมดก่อนค่อยว่ากัน”
ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง คนในโรงเรียนก็ทยอยกลับกันเกือบหมดแล้ว กิ๊บติดผมถุงใหญ่ของซ่งหว่านอี้ก็ขายจนเหลือเพียงสิบกว่าอันเท่านั้น