ตอนที่ 237 วาสนาใหญ่หลวง

ตอนที่ 237 วาสนาใหญ่หลวง

ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่รอยยิ้มในดวงตาของนางก็ซ่อนไว้ไม่มิด

เวินหนิงเอ๋อร์คล้องแขนนางอย่างสนิทสนม แสร้งถอนหายใจว่า

“พี่หญิงใหญ่หากออกเรือนไปแล้ว ต่อแต่นี้ในจวนข้าก็ขาดเพื่อนที่พอจะพูดถ้อยคำส่วนตัวด้วยไปคนหนึ่งเล่า”

ซุ่ยฉางเล่อฟังอยู่ข้าง ๆ ยื่นมือตบหลังมือเวินหนิงเอ๋อร์ แกล้งหยอกล้อ

“แม่หนูโง่เง่า รีบร้อนอันใด วันดีของเจ้ากับซูเปียนซิวก็ใกล้เข้ามาถึงแล้ว อีกไม่กี่วันก็ถึงคราวเจ้าต้องเตรียมสินเดิมเจ้าสาวกันอย่างคึกคักแล้วกระมัง”

“เจ้าแม่หนูดื้อ!”

แก้มของเวินหนิงเอ๋อร์แดงก่ำขึ้นมาทันที ยื่นมือทำท่าจะบีบแก้มซุ่ยฉางเล่อ

“ไม่รู้จักโตจักใหญ่ เอาแต่ล้อเลียนข้า!”