ตอนที่ 172 เป็นคนของเจ้ายามมีชีวิต เป็นผีของเจ้ายามตาย

ตอนที่ 172 เป็นคนของเจ้ายามมีชีวิต เป็นผีของเจ้ายามตาย

หัวหน้าหมู่บ้านหมอบราบกับพื้น หน้าผากแทบแนบชิดพื้นดินอันเย็นเฉียบ

หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก แผ่นหลังใต้เสื้อผ้าหยาบแขนสั้นเปียกเหงื่อเย็นจนยับย่น แม้แต่หนังตาก็ไม่กล้าเงยขึ้น

รู้สึกเพียงว่าเงาของผู้สูงศักดิ์ทั้งสองตรงหน้าถูกแสงตะวันยืดยาวออกไป กดทับจนเขาแทบหายใจไม่ออก

“ท่านผู้เฒ่า ลุกขึ้นเถิด ไม่ต้องมากพิธี”

องค์หญิงใหญ่สีหน้าอ่อนโยน น้ำเสียงเบาแผ่ว ไม่มีท่าทีถือตัวแม้แต่น้อย

ปู่ซุ่ยเห็นดังนั้น จึงก้าวขึ้นไปสองสามก้าวประคองหัวหน้าหมู่บ้านลุกขึ้น แล้วลดเสียงกล่าวว่า