ตอนที่ 90 ว่างจนขี้เกียจไปทั้งตัว

ตอนที่ 90 ว่างจนขี้เกียจไปทั้งตัว

“ไม่รู้จักกาลเทศะ?”

ย่าซุ่ยขมวดคิ้วจนเป็นปม มองซุ่ยจิ่งสิงด้วยสายตาคมดุราวกับมีดบาด:

“หมู่บ้านอวี๋หลิ่วของเรา แม่หนูที่อายุเท่า ๆ นาง มีใครบ้างที่ผ่าฟืนตักน้ำ เย็บปักซักรีดทำได้ทุกอย่าง? แต่นางกลับดีนัก ยังกล้าอาละวาดงอนง้ออดอาหารอีกหรือ?

ข้าว่ามันกินของดีจนท้องจะแตก อยู่เฉย ๆ จนกระดูกขี้เกียจขึ้นทั้งตัว! ไม่อยากกินหรือ? ดีนัก วันนี้ทั้งวันก็อย่าได้แตะอาหารแม้แต่นิดเดียว หิวให้เข็ด ดูซิว่ามันยังจะกล้าออกลายอีกหรือไม่!”

ปู่ซุ่ยที่อยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วรำคาญใจ โบกมือด้วยท่าทีรังเกียจเต็มที่: