ตอนที่ 17 ฮูหยินกลับจวนแม่ทัพแล้ว

ตอนที่ 17 ฮูหยินกลับจวนแม่ทัพแล้ว

ซุ่ยจิ่งสิงก้าวออกจากสำนักหานหลิน ร่างสูงตรง ผงกศีรษะประสานมือคารวะอำลาสหายร่วมราชการทีละคน

เขามองส่งผู้คนเดินจากไปไกล แล้วเอามือไพล่หลังค่อย ๆ หันกลับมา จ้องมองป้ายจวนที่แขวนสูงอยู่หน้าสำนักหานหลินด้วยสายตาเป็นประกาย

มิใช่จิ้นซื่อมิอาจเข้าสำนักหานหลิน มิใช่สำนักหานหลินมิอาจเข้าสภาเสนาบดี

ชั่วขณะนั้น ความฮึกเหิมอันยิ่งใหญ่ผุดขึ้นจากก้นบึ้งหัวใจอย่างฉับพลัน ไม่อาจต้านทาน

เขาสาบานในใจเงียบ ๆ ว่า สักวันหนึ่งจะต้องได้รับระดับขุนนางและเป็นเสนาบดี ยืนอยู่บนระยะสูงสุดของราชสำนักอันแปรปรวนนี้ ให้คนทั้งใต้หล้าเคารพเลื่อมใสเขาอย่างเต็มเปี่ยม เขาจะเลื่องชื่อจารึกประวัติศาสตร์