กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หน้าประตูร้าน เสิ่นกั๋วเฉียงช่วยเสี่ยวเกาจุดบุหรี่ในมือให้ แล้วมองลอดหน้าต่างที่คลุมด้วยผ้าพลาสติกเข้าไปข้างใน
แต่มองเห็นได้เพียงเงาลาง ๆ เขาหันกลับมา พูดกับเสี่ยวเกาที่พ่นควันออกมาเป็นวงยาวว่า
“เงินเดือนนั่นนายคงไม่ส่งกลับบ้านให้ครอบครัวจริง ๆ หรอกนะ?”
เสิ่นกั๋วเฉียงเป็นคนใจดี ต่อคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนทหารหรือคนแปลกหน้า เขาล้วนยื่นมือเข้าไปช่วย
แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจอ่อนเด็ดขาด ใครที่เคยทำร้ายเขา เขาจดจำฝังใจไว้แน่นอน
อย่างพ่อเสิ่น ถึงแม้ในสิบปีนั้นเขาจะเคยช่วยเหลือด้านวัตถุ แต่จากก้นบึ้งหัวใจก็ถูกจัดให้เป็นแค่คนรู้จักที่ยังไม่เท่าเพื่อนทหารไปแล้ว
ไม่อย่างนั้น งานแต่งครั้งนี้เขาคงไม่ปล่อยให้ถึงกับไม่โทรหาสักสาย