กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นกั๋วเฉียงเมื่อครู่เพียงเสนอไปลอย ๆ ไม่คิดว่าโจวเฟยหย่าจะคิดจริงจังขึ้นมา ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“เสี่ยวหย่า ร้านเธอก็ต้องมีคนเฝ้าดูด้วย”
โจวเฟยหย่าเอ่ยอือ “ฉันรู้ ก็เพราะแบบนั้นฉันถึงบอกว่าไม่ตั้งแผงขายไง”
ทั้งสองคุยกันพลางเดินเข้าโรงฉาย พอหาเก้าอี้ได้แล้วก็เอาหัวชนกันกระซิบกระซาบ
เสิ่นกั๋วเฉียงกังวลเล็กน้อย “ช่วงนี้ร้านเธอคนน้อยลงเยอะ ถึงเวลาต้องสั่งของเข้าอีกแล้วหรือเปล่า ต้องไปทางใต้ไหม”
หลังจากเสื้อแจ็กเก็ตบุนวมขายเกือบหมดแล้ว ลูกค้าก็ไม่ค่อยอยากมา