กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจวเฟยหย่าถลึงตาโต พูดอย่างประหลาดใจ “โอ้โฮ นายรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ!”
จะบอกว่าไม่ดีใจก็โกหก การมีคนคอยนึกถึงและอยากทำดีกับตัวเอง ต่อให้เธอเป็นคนโตพอคิดได้แค่ไหน ก็อดปลื้มใจไว้ไม่อยู่
เสิ่นกั๋วเฉียง “นี่มันเรื่องที่ควรทำไม่ใช่เหรอ? เธอไม่เอาเหรอ?”
โจวเฟยหย่าอึ้งไป ความซึ้งใจที่เพิ่งผุดขึ้นราวกับลูกโป่งที่รั่ว ลดฮวบลงไปมากในพริบตา นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่แฟนหนุ่มยังไม่มีเงินค่ารถ จึงถามว่า
“ใช่แล้ว ฉันคืนเงินให้นายก่อนเถอะ เมื่อกี้ตกลงกันไว้ว่าคนละครึ่ง”
ไม่อย่างนั้นตอนจ่ายเงินจะไม่มีเงินขึ้นมาจะทำยังไง? เสียหน้าผู้ชายเกินไป
เสิ่นกั๋วเฉียงกลับส่ายหน้า “ไม่ต้อง สองเดือนก่อนผมถอนเงินเบี้ยเลี้ยงที่ฝากไว้กับฝ่ายการเงินออกมาแล้ว เกือบสองร้อยหยวนเลย!”