กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถ้าจะพูดว่าแต่แรกเสิ่นกั๋วเฉียงยังรู้สึกเสียดายที่ต้องปลดประจำการ คิดว่าหากไม่ปลดประจำการอาจมีเส้นทางที่ต่างออกไป
แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกเสียดายอะไรอีกแล้ว
ไม่ปลดประจำการ แล้วจะไปเป็นก้อนหินให้เสิ่นกั๋วชิ่งเหยียบหรือไร
ต้องรู้ไว้ว่า บาดแผลที่เขามีอยู่บนร่างตอนนี้ แต่แรกก็ได้มาเพราะเสิ่นกั๋วชิ่ง
เสิ่นกั๋วเฉียงเป็นคนใจดีก็จริง แต่ความใจดีของเขาก็ไม่เคยแจกพร่ำเพรื่อ โดยเฉพาะกับน้องชายต่างแม่คนนี้ที่แต่เล็กก็ถือการกลั่นแกล้งเขาเป็นเรื่องสนุก
ในวินาทีที่ตัดสินใจได้จริง ๆ ใจของเขากลับสงบลง กลับไปที่หอพักแล้วตั้งใจเขียนใบสมัครปลดประจำการ
เขียนใบสมัครเสร็จ ก็เริ่มเก็บข้าวของสัมภาระของตัวเอง