กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอเห็นว่าเสิ่นกั๋วเฉียงไม่ขยับ ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นก็เอาใบมีดในมือพาดเข้าที่ลำคอของโจวเฟยหย่าทันที
โจวเฟยหย่าที่กำลังดิ้นรนสุดแรง เตะซ้ายถีบขวาอยู่นั้นก็แข็งทื่อไปทั้งตัวทันที พอเห็นใบมีดวาววับประชิดลำคอ ใจก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
“ทิ้งไป!” ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นเบิกตาถลึงอย่างดุร้าย
โจวเฟยหย่าเห็นคนรักถูกพวกที่ถืออาวุธล้อมไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา ก็รู้ว่าพอเขาหมดอาวุธเมื่อไรจะต้องถูกพวกนั้นรุมทำร้าย
ต่อให้เขาเก่งแค่ไหนก็คงต้องบาดเจ็บ อีกทั้งเมื่อครู่เขาก็เพิ่งบาดเจ็บมาแล้ว
เลือดสีแดงสดที่พื้นแผ่กว้างออกเรื่อย ๆ รู้สึกได้เลยว่าเขาบาดเจ็บไม่เบา
แต่จะให้เธอตะโกนว่า ‘ไม่ต้องสนฉัน’ โจวเฟยหย่าก็ตะโกนไม่ออกอยู่ดี