กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสิ่นกั๋วเฉียงจ้องเขาด้วยดวงตาสีดำสนิทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไป “สวัสดี”
ฉินซานชะงักไป ก่อนจะลองยื่นมือออกมาเช่นกัน “นาย…ซี๊ด!”
แรงบีบที่เพิ่มขึ้นบนมืออย่างกะทันหันทำให้เขาแทบร้องออกมา แต่ชายตรงหน้ากลับปล่อยมือทันที ราวกับไม่ได้ตั้งใจ
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางสะบัดมือโดยไม่รู้ตัว “พี่เขย?”
เสิ่นกั๋วเฉียงกระตุกมุมปาก “โทษที ฉันนึกว่านายเป็นเพื่อนทหารที่ฝึกด้วยกันเป็นประจำ”
ยืนยันแล้ว ถึงจะเป็นคนผิวเข้มเหมือนกัน แต่ข้างในกลับบอบบางเหลือเกิน เขาจึงอดดูแคลนอีกฝ่ายในใจไม่ได้
ฉินซาน: หึ ๆ!
โจวเฟยหย่ารู้สึกอยู่เสมอว่าบรรยากาศช่างแปลกประหลาด จึงพยายามรีบส่งแขกสองคนที่มาเยือนกะทันหันให้กลับไป
แม้ใกล้จะถึงตรุษจีนแล้ว แต่กลอนคู่ที่ร้านกลับขายได้ทั่วไป