กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
“เสี่ยวหย่า!” เสิ่นกั๋วเฉียงบนเตียงคนไข้ลืมตาขึ้นพลันและคำรามออกมา ทันใดนั้นอาการวิงเวียนและความเจ็บปวดราวกับคีรีถล่มสมุทรก็ท่วมท้นเขา
หยวนต้าหลงที่เฝ้าเขาอยู่เห็นดังนั้นก็ดีใจจนเกินจะกล่าว “ผู้พัน ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้วหรือ?”
“ดีจริง ๆ ฉันจะไปตามหมอ!”
เห็นหยวนต้าหลงวิ่งจากไป เสิ่นกั๋วเฉียงที่ตั้งใจจะร้องบอกว่ากระหายน้ำก็ปิดปากลงอีกครั้ง
เขารู้สึกว่าทั้งห้องกำลังหมุนวนโคลงเคลง จนหัวของเขาวิงเวียนไปหมด
อย่างไม่รู้ตัว เสิ่นกั๋วเฉียงยกมือขึ้นปิดตาตัวเอง
ซี๊ด!
เขาขยับเพียงเท่านี้ ก็ไปดึงรอยถลอกบนแขนที่เกิดจากสะเก็ดระเบิดเข้า เจ็บจนเขาสติแจ่มใสขึ้นมาทันที
แต่ในวินาทีที่เสียงครางด้วยความเจ็บจะหลุดออกจากลำคอ เขาก็หยุดชะงักทันที เขาสัมผัสตัวเองได้แล้ว? แถมยังมีความรู้สึกอีกด้วย!