กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
พอลืมตาขึ้นก็เจอหน้าเอ้อร์จู้ที่น้ำมูกไหลย้อยแบบจะจะ ความง่วงของโจวเฟยหย่าหายวับไปหมด
เธอกรีดร้องออกมา แล้วทั้งตัวก็กลิ้งไปด้านข้าง ต้องไม่ให้น้ำมูกมาเปื้อนหน้าเธอเข้า
“อาเล็กตื่นแล้ว อาเล็กตื่นแล้ว” เอ้อร์จู้ทั้งตะโกนทั้งกระโดดโลดเต้นวิ่งออกไป
พอแม่โจวเข้ามาก็เห็นลูกสาวของตัวเองนั่งอยู่บนเตียงเตา ผมยุ่งเหยิง ตาเหม่อลอย จึงถามอย่างเป็นห่วงว่า
“เป็นอะไรไป? หลับแล้วสะดุ้งตื่นหรือ?”
โจวเฟยหย่าส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไร แม่ กี่โมงแล้ว”
แม่โจวยื่นเสื้อผ้าของลูกสาวให้ พลางพับผ้าห่มพลางมองเสื้อในของเธอ รู้สึกว่าของแบบนี้ใส่แล้วช่างน่าอาย
เห็นสายตาแม่โจว โจวเฟยหย่าก็สวมเสื้อเชิ้ตเข้าไป ดึงกระเป๋าสะพายใบใหญ่สีเขียวทหารมาฉวยไว้ แล้วรื้อเอาเสื้อในอีกตัวออกมาจากข้างใน