กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ถึงแม้ผู้อำนวยการจูจะเจ้าชู้ โลภเงิน และหลงอำนาจ แต่โดยเนื้อแท้แล้วเขาก็ไม่ได้ใจกล้าอะไร
ดังนั้นพอได้ยินคำพูดของเสิ่นกั๋วเฉียงเขาก็สะดุ้งตกใจ ถอยหลังไปหลบอยู่ข้างหลังเตียวหุยหญิงโดยไม่รู้ตัว
เพิ่งจะกวาดตามองชายที่แต่งกายชุดลำลองด้วยสีหน้าตกตะลึง “แกเป็นคนของกองทัพงั้นหรือ? งั้นทำไมไม่ใส่ชุดทหาร?”
ถ้าใส่ชุดทหาร ผู้อำนวยการจูรับรองได้ว่าเขาจะไม่กล้าเข้ามาใกล้ และไม่คิดจะแย่งคนกับเขาแน่
เสิ่นกั๋วเฉียงรู้สึกเหยียดหยามในใจ แค่นหัวเราะว่า “ไม่ว่าใครก็ตาม การที่แกทำลายความรู้สึกของคนอื่นแบบนี้มันผิดศีลธรรมและผิดกฎหมาย”
เขาจูงโจวเฟยหย่าเดินไปข้างหน้า ชูมือที่ทั้งสองกุมกันไว้ “มองไม่เห็นหรือว่าเราจับมือกันอยู่? แกทำโดยเจตนาสินะ?”