กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
รอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปากของเสิ่นกั๋วเฉียงแข็งค้าง “ทำไมล่ะ”
สหายโจวเปลี่ยนใจหรือเปล่า? แต่เมื่อกี้ไม่ใช่เธอที่เอื้อมมาจับมือเขาเองหรอกหรือ? เขาต้องรับผิดชอบอยู่แล้วสินะ?
โจวเฟยหย่าเสียใจบ้างจริง ๆ วิธีไล่พวกตัวแสบมีตั้งหลายอย่าง ทำไมต้องไปจับมือด้วย?
ทำตัวเข้าหาเองขนาดนี้คนอื่นจะดูถูกเอาได้นะ?
เธอถามอย่างเก้อเขิน “นายคิดว่าเราเหมาะจะอยู่ด้วยกันจริง ๆ เหรอ? บอกไว้ก่อนนะ ฉันไม่ใช่พวกแม่ศรีเรือนกุลสตรีที่ดีพร้อม”
“อย่างแรก ฉันไม่ซักผ้าทำกับข้าวคอยรับใช้ให้นายที่บ้านทุกวันหรอก”
เสิ่นกั๋วเฉียงไม่ค่อยเข้าใจ “ซักผ้าน่ะผมทำเองได้ เรื่องกินมีโรงอาหารในกองทัพ”