เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เติ้งเอินจ้องมองโครโคไดล์ด้วยสายตาเขม็ง
เมื่อถูกเติ้งเอินจ้องด้วยสายตาเช่นนี้ โครโคไดล์ก็เริ่มรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมาเล็กน้อย
หากเป็นคนอื่น ป่านนี้คงโดนพายุทรายซัดปลิวไปแล้ว
แต่คนที่อยู่ตรงหน้าคือเติ้งเอิน หากลงมือไป นอกจากจะโดนอัดจนน่วมแล้ว ก็ไม่มีความเป็นไปได้อื่นอีก
“เอาเถอะ ถือว่าที่ฉันพูดไปเมื่อกี้เป็นเรื่องเหลวไหลก็แล้วกัน ช่วงนี้เธอเหนื่อยหน่อยนะ เธอสามารถขออะไรได้หนึ่งอย่าง”
เติ้งเอินโบกมือแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา โดยไม่ได้พูดถึงข้อมูลที่เขารู้อย่างต่อเนื่อง
สมาคมนักล่าเรียกได้ว่าโครโคไดล์เป็นคนพัฒนาขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง หากดูจากขอบตาดำคล้ำของหมอนั่นในตอนนี้ ก็รู้ได้เลยว่าเขาทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำมาตลอดช่วงเวลานี้
อยากให้ม้าวิ่งได้ ก็ต้องให้หญ้ากินเป็นธรรมดา
“ขอหนึ่งอย่าง?”
โครโคไดล์ได้ยินคำพูดก็นิ่งอึ้งไป