กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
มองความสามารถที่คุ้นเคยบนร่างของใบหน้าที่แปลกตาไม่ไกล รวมถึงพลังปีศาจที่รู้สึกได้ เติ้งเอินก็มีรอยยิ้มที่อบอุ่นบนใบหน้า
“ก่อนจะไปวาโนะคุนิ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีบางอย่างต้องทำ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเธอที่นี่”
ประตูที่เติ้งเอินเดินออกมาค่อยๆ หายไป ดวงตาที่คล้ายกับอิมของใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าจ้องมองเติ้งเอิน
“ข้าก็ไม่นึกเหมือนกัน”
เสียงพูดของคนตรงหน้าแหบพร่า หรือจะบอกว่าเหมือนเครื่องจักร
สำหรับสถานการณ์ของคนตรงหน้าเขากลับไม่ได้แปลกใจ
แม้แต่ตอนปกติเจ้าคนชื่ออิมนั่นจะพูดไม่เหมือนคนทั่วไป แต่สถานการณ์ของคนตรงหน้าตอนนี้ แสดงว่าอิมได้ออกจากร่างนั้นไปแล้ว