กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทันทีที่เสียงตะโกนนี้ดังออกมา แม้แต่มือของเติ้งเอินก็ชะงักไปชั่วครู่ อาณาเขตเปลวไฟที่เดิมทีอยู่ใต้การควบคุมของเขาพลันชะงักแข็งค้างไปเสี้ยววินาที
“ฉันยอมแพ้!”
หวังจื๋อปักดาบในมือลงบนพื้นดิน แล้วกล่าวซ้ำอีกครั้ง
“นายเอาจริงดิ? คนระดับพวกนายน่าจะสู้ตายถวายหัวกับฉันสิถึงจะถูก? ยังไงก็เป็นถึงโจรสลัดใหญ่นี่นา”
เติ้งเอินเอ่ยพลางยกมือขึ้น ดาบยักษ์ที่แข็งตัวจากเปลวไฟพลันฟันฟาดลงมาอย่างดุดัน
หวังจื๋อที่รับรู้ถึงภาพเหตุการณ์นี้ เปลือกตากระตุกรัวอย่างบ้าคลั่ง
“ในเมื่อรู้ว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ แล้วจะสู้ต่อไปทำไม มันไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันเลยสักนิด ส่วนเรื่องชื่อเสียง แพ้ให้นายก็ไม่ได้นับว่าเสียชื่อเสียงอะไร”
หวังจื๋อตากระตุกไม่หยุด ปากก็ยังคงอธิบายไม่ขาดสาย