กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉันจะพูดยังไงได้อีกล่ะ?
จะบอกว่าฉันหนีไปเองงั้นหรือ?
สายตาของอาโอคิจิตกลงบนตัวคิซารุ
“โบรุซาลีโน คุณก็ประมือกับเขาเหมือนกัน ก็ควรจะรู้ว่าตอนนั้นฉันจริงจังขึ้นมาหน่อยหนึ่ง”
อาโอคิจิคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่ได้พูดสถานการณ์ของเติ้งเอินออกมา
แน่นอน เรื่องของโรบินก็ไม่ได้เอ่ยถึง
“นั่นไม่ใช่แค่จริงจังขึ้นหน่อยหนึ่งแล้วจะอธิบายได้หรอก”
เจ้นกั๋วได้ยินก็พูดเสียงหนัก
“ฉันรู้ว่าคนหนุ่มคนนี้พรสวรรค์สูงมาก แต่ท้ายที่สุดก็ยังหนุ่ม อาจต้องการเวลาพัฒนาอีกสักหน่อย แต่ตอนนี้ดูแล้ว ไม่ใช่แบบนั้น”
เจ้นกั๋วพูดพลางมองไปที่การ์ปที่ทำหน้าไม่สนใจ