กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เติ้งเอินหยุดเท้าลง โรบินที่ไม่ได้สังเกตจึงเดินชนเข้ากับเติ้งเอิน เธอเงยหน้าขึ้นมองเห็นเติ้งเอินหันกลับมาก้มมองเธออยู่พอดี
พูดอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?
โรบินรู้สึกใจหายวาบในใจ
นิสัยที่ระมัดระวังตัวมาโดยตลอดทำให้เธออดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้
“ถ้าแบบนั้นฉันก็มาเสียเที่ยวแย่สิ?” ในจังหวะที่โรบินกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อย เติ้งเอินก็พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
หา?
เมื่อเห็นรอยยิ้มของเติ้งเอิน โรบินถึงกับสมองตื้อไปชั่วขณะ
“ฉันออกทะเลมาเพื่ออะไรกัน?”
เติ้งเอินยกแขนขึ้นโอบไหล่โรบินแล้วเดินไปด้วยกันพลางเอ่ยถาม
โรบินที่ถูกโอบไหล่ได้ยินดังนั้นจึงเอียงคอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าของเติ้งเอิน