0042

⬢⬢⬢

ตอนที่ 42 ฉันตั้งใจซื้อซาลาเปาแป้งขาวมาให้นายโดยเฉพาะ

"ว่าแต่พี่หวังครับ เมืองหนานหยวนน่ะผมหาลูกค้าไว้แล้ว ตอนที่เราไปทำโครงจักรยานกัน..."

เถ้าแก่หัวเราะพลางตบไหล่เขา "เออ รู้แล้วๆ แถบทางใต้ของเมืองหนานหยวนน่ะ ยกให้แกหมดแล้ว"

พอพูดถึงทางใต้ เฝิงเฉวียนก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก

"พี่หวังครับ เขาว่ากันว่าทางใต้น่ะร่ำรวยกันทั้งนั้น ผมนี่วิ่งไปถึงป้ายเซียงเป่ยแล้ว ทำไมดูไม่ร่ำรวยเอาซะเลย?"

"ที่ร่ำรวยตอนนี้อยู่ในเมืองหลวง เมืองเอก กับเมืองใหญ่ชายฝั่งทั้งหลาย แถวบ้านเราจะร่ำรวยขึ้นได้ก็ต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย"